Mühürledim

Karanlıkta ay ışığının vurduğu dalgalar

Köpüklerle birlikte denize doğru çekilen çakılların sesi

Nedense gevşetmiyor beni

Görünmeden uzaktan geçen bir balıkçının patpatı

İçimi ürperten hissettiğim o serinlik

Arada burnuma çarpan yosun ve deniz kokusu

Bütün bunlar sakinleştirmiyor beni

Alıp götürmüyor hayallerin en derinine

Ellerim cebimde

Kaşlarım çatık dudaklarımı ısırırken

Gözlerim kısılmış bir vaziyette uzaklarda kilitli

Sadece bakıyorum öylesine karanlığa

Bir boşluk hissi doldurmuş her yanımı

Ruhum sanki dalgalara kapılıp

Çekilip gitmiş gibi en kuytulara

Görsel: Elif Banu Şen

O karanlık sahilde

Sessizce yanıma gelip elimi tutan yumuşak bir sıcaklık

Sevgiyle bakan iki kahve göz

Yeniden dolduruyor yaşamı içime

Yaşama nedenim, hayallerim varmış da

Bir ân unutuvermişim sessizlikte

Ama anlıyorum hiç hakkım yokmuş

Umutlarımı, hayallerimi terk etmeye

O karanlıkta

Göstermemeye çalıştığım iki damla gözyaşımla

Gizlice mühürledim korkularımı.

01 Kasım 2011

5 comments

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s