Derinlerdeki hareket

1960 yıllarının başlarında zihnimde hikâyeler yerlerini bulmaya başlamış. O güne kadar anne ve babamın gözetiminde yaşarken artık bireysel olarak basit olaylarla kendimi fark etmeye başlamışım. Çevremde gördüğüm veya duyduğum ilginç olayların yanı sıra günlük hayata dâhil olmaya başlamamla birlikte hatıralarım da oluşmaya başlamış. Ben kendi adıma böyle düşünüyorum, çünkü insanın karakteri kendisine gösterilen ilgi, sevgi ve öğretilenlerle şekilleniyor. Hatıra defteriniz ise ancak kendi başınıza yaptığınız hareketler veya davranışlarla hafızada derinlere yazılmaya başlanıyor.

Hayatım boyunca değişmediğini bildiğim tek şey hiper aktifliğimdir, daha o küçük yaşlardan beri beni kimse tutamazmış. Çevreye zarar veren, haşarı ve yaramaz bir çocuk değil aksine munis ve sakin yaradılışlı bir çocuktum ama çok hareketliydim. ‘Oğlum, ne kadar kurtlu birisin böyle!’ sözünü ömrüm buyunca rahmetli annemden hep duydum, çünkü bu özelliğim hiç değişmemişti.

108

Bir yerde beni iki dakika tutamazsınız, otururum, kalkarım, giderim, gelirim. Annemin sözlerini şimdi karım sarf ediyor, ‘Otur biraz, valla başım döndü,’ cümleleri evin içinde sıkça kuruluyor. Bunlar benim isteyerek yaptığım hareketler değil biliyorum ama yine de yapıyorum. Resmen evin içinde her gün dört dönüyorum.

Sözün ve hafızada kayıtlarının başladığı Urfa’da çocukluğumun ilk yıllarında hiper aktifliğimin ödülünü önce ayağımı kırarak almışım, o halimle bile evin içinde sekerek odadan odaya gider gelirmişim. Bunları ben değil rahmeti annem her fırsatta anlatırdı, ‘Senin bir an bile oturduğunu hiç görmedim, nasıl bir enerjin var anlamıyorum,’ derdi.

Kendimi o yaşlarda analiz edecek aklım da halim de elbette yoktu. Ben çocuk aklımla kendimce yapmam gerekenleri hiç düşünmeden hemen yapmak istiyordum, mesele sadece bundan ibaretti. Uymam gereken kuralların ve kısıtlamaların benim hareketlerime etkisi pek yoktu, ben aklımdan geçenlerin sıkı bir takipçisiydim. Düz çalışan bir mantık bu, çocuk aklım ise şimdi bile hâlâ fabrika ayarlarında. O an yapmam gereken herhangi bir şey varsa, aklıma da uyuyorsa hiç üşenmem hemen yerine getiririm. Kar, çamur, gece, gündüz beni hiçbir şekilde engelleyemez.

Gerçekten değişik bir yapım var, meseleyi öğrendiğim yani problemi çözdüğüm andan itibaren çabuk sıkılırım, dikkatimi toplamam zorlaşır. O şeyin yerine muhakkak başka bir şeyi koyma ihtiyacı ortaya çıkar. Gelelim hiper aktif yapıma, işimde bu özelliğim beni hep yaratıcı olmam yönünde zorlayıp yönlendirmiştir. Aynı işi hep bilinen şekilde sürdürmek beni öldürür, benim onun daha çok fayda sağlaması için geliştirmem, başka bir formatta düzenlemem şarttır. Çalışma saatleri hatırlıyorum da beni hiç hiçbir zaman sınırlamamıştı.

Bunları yazılarımda da çoğu kez hissederim, yazdıklarımın daha akıcı, insanları hızla kavrayacak güzellikte ve incelikte olması için defalarca hiç sıkılmadan yeniden yazarım. Son noktayı ve kurguyu her zaman değiştirebilirim, bunun için bıkmadan hep yazarım. Cümlelerim okurken beni her saferinde heyecanlandırıyorsa, meraklandırabiliyorsa veya ağlatabiliyorsa doğru yolda olduğuma inanırım.

Bu kadar hareketli biri olmama rağmen sporla olan ilişkim ise sıfırdır. Gençlik yıllarımda halk oyunları oynamak dışında takla atmayı bile beceremedim. Amuda beni kimse kaldıramadı, parende, koşma benim için yabancı kelimeler sanki. Artistik patinaj müsabakaları hariç maç izlemeyi sevmiyorum, beni karım bile henüz herhangi bir maça götüremedi.

Gerçekten çok sıkılıyorum, insanların bir topun etrafında hikâyeler yazmalarını izlemek bana ilginç gelmiyor. Takım tutuyor muyum diye hiç düşünmedim, Peder bey benim ismimi Beşiktaşlı bir futbolcudan koymuş yani doğuştan kayıtlı bir taraftar gibi görünsem de durum pek öyle değil.

Maç izleme ve tezahürat yapma kültürüm ise yok. 1974 yılında İstanbul Spor Sergi Sarayında Avrupa Basketbol turnuvasına TRT’de çalışan Aslan Abi vasıtasıyla gitmiştik. Herkes heyecanla tezahürat yapıyor, ben de bağırmam gerektiğine karar verip bravo gibi bir şeyler söyledim ama sonra yaptığım şeyi kendime uyduramamış olmalıyım ki utançla etrafıma bakındım. Öyle bir şey olmamasına rağmen sanki maçta bulunan binlerce kişi beni izliyormuş gibi bir hisse kapıldım.

Fanatik biri hiç olamadım, karım gibi omzuma takım bayrağımı atıp televizyon karşısında iki parmağımı üst üste koyup totem yapmayı düşünmedim. Fenerbahçe’nin maçlarının olduğu günlerde uğursuz gelir diye takım logolu kupa ile kahve içmeme gibi inancım yok. Sadece milli takımı tutuyorum ama futbolu veya diğerlerini değil, voleybol oynayan dünyaya seslerini duyuran başarılı Türk kadınlarını.

Belki karımdan korkmamın etkisi de olabilir ama ne kadar dalga geçmeye çalışsam da takım tutan insanlara saygı gösteririm, şampiyon olduklarında karım ile birlikte Bağdat Caddesinde ben de yer aldım. Sevinç ve heyecanla onlar gibi bağırmadım ama oflaya poflaya da olsa üç dört saat ayakta onları takip ettim. Bağırıp çağırarak onlara katılmadım ama takımlarına yürekten bağlı bu insanların heyecanını pek anlamasam da ilgiyle izledim.

Bazen ilginç hikâyelerinde kahramanı oldum. Fenerbahçe’nin şampiyon olduğu bir sene Bağdat Caddesine gitmek için sahil yolundan arabayla giderken Küçükyalı’da taraftarların kestiği yolda durduk. Yüzünü gözünü takım renklerine boyamış elinde bayrağıyla bir taraftar açık olan camın yanında avazı çıktığı kadar bana bağırdı.

“Sarı!”

Öğrendiğim kadarıyla buna hemen cevap vermek gerekiyor, şaşkınlıkla ona laf yetiştirmeye çalıştım

“Kırrr… Lacivert.”

Fenerbahçe taraftarı değilim ancak o an kırmızı renk bana daha uyumlu geldi ama lafı çabuk değiştirdim.  Yani onca taraftarın arasında suratıma kaç yumruk yerdim bilmiyorum, araba da herhalde iri yağan doluya yakalanmış gibi ezik büzük bir hale gelirdi.

Arabayı kullanan karım gülerek beni uyardı,

“Sen sopa yemek istiyorsun galiba!”

İstemiyorum ama konuya Fransızım, zorla güzellik de ancak bu kadar oluyor.

Futbolu sevmeyen, her şeye önce itiraz eden hiper aktif bir adamla benim karımın işi valla çok zor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s