İnsan nelerle karşılaşıyor

İnsan bu hayatta nelerle karşılaşacağını kestiremiyor ama esas insanı yoran oluşan mekanikleşme. Bir yol tutturup, öğretildiği gibi kurallara uygun, aklı dışarıda bırakarak çalışan kişilerle iletişim mecburiyetinde olmak gerçekten yorucu. Bu cümleleri sarf etmek de nereden çıktı diye düşünenler olduğunun farkındayım ama gecikmeden anlatacağım.

Kız kardeşim Semra bir hafta içinde toparlanıp bu dünyadan göçünce şoku atlatmamız öyle pek kolay olmadı ama yapılacak işlerin de olduğu kesindi. İster istemez kanuni işlerin yapılması ve günlük hayatında kullandığı aboneliklerin sona erdirilmesi karşımıza çıktı. TV ve internet aboneliğinin sona erdirilmesi için ilgili şirkete başvurduk. Ölüm belgesini ve bu nedenle aboneliğinin sona erdirilmesi için gereğini yapılması için bir bayiden gereken başvuruyu yaptık.

Başvuru sonrasında ilgili şirketin müşteri hizmetlerinden düzenli olarak aranmaya başladık. Bizi telefonla arayan kişi önce kendisini tanıtıp görüşmelerin kayıt altına alınacağını belirtiyor ve ardından da Semra Hanımla görüşebilir miyiz diye soruyordu.

Bizler acımızı küllendirmeye çalışırken önceleri sakince Semra Hanımın vefat ettiğini, bu nedenle aboneliğin iptalini istediğimizi anlattık. Bu açıklamadan sonra başınız sağ olsun deyip telefonu kapatıyorlardı.

Bu aramalar altı gün boyunca sabahın dokuzunda başlayıp gün içinde muhakkak iki görüşmeye ulaştı. Biz kız kardeşimin ölümünü kabullenmişken, karşımızdaki şirketin müşteri temsilcileri sadece sistemin verdiği bilgiler doğrultusunda bunu bir türlü kabullenememişlerdi.

Pazartesi sabahı arayan temsilci ise kendini bile aştı. Telefon çalınca numaradan yine aynı yerden arandığımı anladım ama yine de açtım, çünkü açmazsam diğer telefondan ısrarla arıyorlar.

Telefonu açıp alo deyince yine aynı standart cümleleri duydum, ardından da,

“Merhum Semra Hanımın işlemleriyle siz mi ilgileniyorsunuz?” diye sordu.

“Evet, buyrun ben abisiyim,” dedim.

“Semra Hanımla görüşebilir miyim?” sorusuyla sakin olmaya çalıştım.

Çalışan kişiler akıllarını da yanlarında bulundurmak zorundalar, sadece otomatik davranışlar sergilemek onları komik duruma düşürüyor. Milyonlarca işsiz varken, işlerine dört elle sarılmaları gerekir diye düşünüyorum.

Diğer yönden kız kardeşimin vefatını WordPress’te de ‘Yeni bir gün,’ isimli yazıyla paylaşmak istedim. Yazıyı Google ve facebook üyesi okuyan çok fazla kişi varken, WordPress üyesi kişilerin sayısı sadece altı idi. Üzüldüm, yukarıda anlattığım otomatik davranışlar sergileyen kişilerle bir şeyler yazıp paylaşan blog yazarlarını istemeden karşılaştırdım. Görünen o ki herkes kendi dünyasında yaşıyor. İnsan gerçekten her gün yeni bir şeyler öğreniyor, ben de öyle!

Benim belki de tek farkım galiba hiçbir şeyi unutmayan hafızam.

10 comments

  1. Başınız sağolsun. Büyük sabır diliyorum.

    Ben rahmetli kardeşinizle görüşmek isteyen memurun bilgi dağarcığında ‘merhum’ sözcüğünün tanımlı olmadığını düşündüm. Bu da başka bir sorun tabii. Herhalükarda çok tatsız. Başından itibaren taciz gibi otomatize aranma kısmı zaten yeterince sıkıntılı. Hem de böyle bir kayıp zamanında. Umarım gerekli işlemler pürüzsüzce halloluyordur.

    Bir de Fb ve WP istatistiklerini karşılaştırmada, eğer tıklamalara göre bakıyorsanız, değerlendirmeler yanıltıcı olabiliyor. Fb kullanıcı profiline göre bir yazıya gelen her tıklama, beğenme veya yorum gerçekten o yazıyı ‘okunmuş’ kılmayabiliyor. Wp’de ise yeni yazı yayınladığınızda email olarak okuyucularınıza ulaşan yazınız tamamen açık formattaysa WP üstünden okuyanlar sadece sizin istatistiklerinize yansıyanlar olmayabilir, daha çok okunuyor da olabilirsiniz. Okuyanların etkileşime girip girmemesi ayrı konu tabii. Misal ben bu yazıyı WP içine girmeden, emaile tıklamadan, posta kutumdan okudum. Bu şekilde size herhangi bir etkileşim verisi yansımaz. Ta ki yorum yazmak için tıklayıp blog sayfanıza gelene dek.

    Tekrar sabırlar, sevgiler.

    Liked by 1 kişi

  2. Çok kötü.. Başınız sağ olsun Gürcan Bey.. Çok üzüldüm. Kusuruma bakmayın, yeni öğreniyorum. Aylardır fazla koptum dünyadan.. Yeni yeni girmeye başladım bloglara. Bir terslik olduğunu anlayıp bu yazıyı aradım. Tekrar özür dilerim. Ne desem boş.. Ölüm karşısında hepimiz dilsiziz..

    Beğen

    • Sağ olun Özlem Hanım, çok içtensiniz. Üç aydır süren bir süreçte ruhen ve bedenen çok yoruldum. Allahtan karım en büyük destekçim oldu, zorlukları göğüsleyebildim. Duygularımı fazla göstermemeye çalışsam da oldukça etkilendim. Geçecek, alışacağım. tekrar teşekkür ederim.

      Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s