Duygular işte

Hatırlıyorum da çocukluğumda, babamın anneme birgün olsun seni seviyorum dediğini kulaklarımla hiç duymadım. Hadi mahrem hayatları diyelim ama anne ve babamın bizlere yani çocuklarına da sevgi sözcükleri kullandığına rastlamadım.

Gel zaman git zaman günlük yaşamımızda televizyon denen bir şeyle tanışıldı. Yabancı özellikle Amerikan dizileri seyredilirken sevgi ve seni seviyorum sözlerini şaşkınlıkla öğrendik. Esasında daha da şaşırtıcı olan ebeveynlerimizin bunu öğrenip bizlere karşı bolca kullanması oldu.

Büyüklerimiz bu dizileri seyredene kadar bunca sene kendilerini ne tür bir baskı altında hissediyorlardı?

Düşünüyorum da bu tür duygu ifade eden kelimeleri kullanmakta ya zorlanıyorlardı ya da gerçekten nasıl kullanacaklarını bilmiyorlardı. Böyle sevgi kelimelerini annemden hele babamdan duymayı ölsem aklıma getirmezdim. Şimdi gelin de bu dizilerin kötü olduğunu söyleyin, yemin ediyorum ben demiyorum ayrıca demem de.

Bizler de yaşanılan bu rahatlıkla zaman içinde kendimizi daha kolay ifade etmeye başladık. İçimizden geçen sevgi sözcüklerini rahatlıkla söyler olduk. Erkek adam bunu yapmaz, şunu söylemez gibi safsatalar da enazından benim kafamda son buldu. Bizler erkek kadın sadece insanız, bir bütünün iki yarısıyız ve üstelik güçlerimiz de eşit. Ben kendi adıma böyle düşünüyorum ve karıma duygularımı ifade eden mısraları bile severek yazabiliyorum. Onbeş şiirini okurken bana eşlik eder misiniz?

DSC07555

Hatırlıyor musun?

Gecenin ilerlemiş bir saatinde

Sokak arasındaki o küçük kafede

Bana âşık olmadığını söylemiştin

Bir Eylül akşamı Kaş’ta

 

Ne kadar hayal kırıklığı yaşamıştım

Şimdi tam hatırlamıyorum ama

Sonra elimi tutup, gözlerimin içine bakarak

Beni çok sevdiğini fısıldamıştın yavaşça

 

Aradan on beş yıl geçiverdi anlamadan

Acılar, mutluluklar

Bolluklar, yokluklar yaşandı bir arada

Biz hep içimiz titreyerek söyledik sevgimizi

Duygularımızın rüzgârında

 

Şimdi değiliz Kaş’ta

Yaşamıyoruz günbatımlarını Kekova’da

Gözlerimiz maviliklerde boğulmuyor Kaputaş’ta

Uçsuz kumsalda koşturmuyoruz

Kumlar üzerinde Patara’da

Seyretmiyoruz ışıklarını Meis’in limanda

Ama ilk günkü gibi seviyorum ben seni

İçim titreyerek hâlâ

 

09 Temmuz 2008

 

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s